50 jaar ITOY: Volvo F7 (1979)

In dit artikel:

Volvo rondde in de jaren zeventig de modernisering van zijn volledige vrachtwagengamma af met de F7, een model dat in 1979 de Truck of the Year-prijs won. De jury voor die editie was uitgebreid naar zeven Noordwest-Europese landen (onder andere België, Noorwegen en Zweden) en beoordeelde voertuigen op ontwerp, techniek, onderhoud, kosten en inzetbaarheid. Dankzij die brede beoordeling kwam de F7 als overtuigende winnaar uit de bus; de in 1977 gelanceerde F10 bleef op afstand tweede door de achttienmaandskwalificatie die ook oudere types toeliet.

De F7 was de eerste winnaar die als complete modelreeks werd onderscheiden: twee-, drie- en vierassige bakwagens en tweeassige trekkers voor gewichten van circa 16–36 ton. In plaats van veel varianten bood Volvo bewust beperkte keuzes in motoren, cabines en bakken, in lijn met het productiebeleid van toen. Technisch was de F7 vooral een doordachte doorontwikkeling van bestaande Volvo-onderdelen: nieuwe versies van de 6,7-liter TD70-motor leverden 202 tot 224 pk (en later zelfs 243 pk in gespecialiseerde uitvoeringen) en werden gekoppeld aan robuuste R52/R62-transmissies en verder ontwikkelde achterassen. De cabine kwam voort uit het gangbare “Club of Four”-ontwerp en bood ondanks compacte buitenmaten een ruim en degelijk afgewerkt interieur.

Praktisch bleek de F7 veelzijdig inzetbaar — van Scandinavische distributietrucks tot 36-tons langeafstandsrijders in Nederland — en kende vooral in het Verenigd Koninkrijk groot commercieel succes, waar speciale 6×4- en achtwielvarianten werden ontwikkeld en de F7 in de jaren tachtig een belangrijk deel van Volvo’s Britse verkopen bleef uitmaken.