50 jaar ITOY: Renault G260 (1983)
In dit artikel:
De Renault G260 werd in 1983 met ruime afstand uitgeroepen tot Truck of the Year: de jury van 13 leden gaf het model 53 punten, tegenover 40 voor Scania’s P- en R-series en 30 voor de DAF 2500. Aanvankelijk waren de verwachtingen terughoudend, maar gunstige operationele ervaringen in het eerste inzetjaar overtuigden de jury van zijn meerwaarde voor het goederenvervoer over de weg.
De G260 gold als het eerste echt nieuwe product van Renault Véhicules Industriels na de samenvoeging van Berliet en Saviem en introduceerde volgens de jury een nieuw segment: een 38-tonner die zowel geschikt was voor zwaar langeafstandswerk als compact en licht genoeg om in stedelijke distributie te presteren. Wegtesten wezen de truck uit als bijzonder efficiënt qua verbruik, laadvermogen en opbrengstvermogen.
De cabine bouwde voort op het gemeenschappelijke ‘Club of Four’-ontwerp, maar Renault koos voor een bredere en lagere uitvoering dan sommige concurrenten. De gebruikte cabine was niet volledig nieuw binnen de groep; varianten waren al bij Saviem en Berliet in gebruik en verschenen eerder op de TF 231 voor de Britse markt.
Technisch werd de G260 aangedreven door de MIDR 06.20.45: een 9,8-liter zescilinder turbomotor met laadkoeling die 260 pk levert en een minimumkoppel van circa 725 lb·ft (ongeveer 980–990 Nm) tussen ongeveer 950 en 1.850 t/min. De aandrijflijn omvatte Renaults eigen 9-versnellingsbak B9 en een naafreductie-achteras afgeleid van Berliet, met verschillende asspecificaties afhankelijk van de markt.
Op de Britse markt debuteerde de G260 in juli 1983 (als MIDS 06.20.45 zonder laadkoeling, maar met hetzelfde vermogen). Keuzes voor Britse klanten waren onder meer een 11,6-ton achteras en dag- of slaapcabines; ondanks de slaapcabine woog een 4×2-trekker slechts circa 5,8 ton. Vanaf 1984 werden Britse exemplaren in Dunstable geassembleerd; in 1984 werd de B18 18-versnellingsbak en een verbeterde slaapcabine standaard en in 1985 volgde een krachtigere G290. De jury wees Scania’s inzendingen deels af vanwege het hoge gewicht en twijfelachtige transmissies, terwijl sommige Scania-intercooled varianten pas vanaf 1984 meedongen.